top of page

Dankbaar voor mijn blessure

Twee weken geleden liep ik tijdens een training spontaan een lichte rugblessure op. Ik weet nog steeds niet wat de medische term is, maar mijn rug was zo verkrampt dat ik de daarop volgende dagen met moeite mijn sokken aan en uit kon trekken. Ik had twee weken geleden nooit gedacht dat ik nu met dankbaarheid terug zou kijken op de situatie.


Later die week lag ik ’s avonds te reflecteren op de metafoor van emoties als een vlam. Ik dacht: ‘’Net zoals een vlam niet kan blijven branden zonder voeding van zuurstof, kunnen negatieve gevoelens niet voortbestaan zonder voeding van negatieve gedachten.’’ Het was een bevrijdend idee. Het betekent namelijk dat je altijd een keus hebt om jezelf beter te voelen door geen brandstof meer op het vuur te gooien. Door simpelweg je aandacht ergens anders op te richten, of een andere betekenis te geven aan de situatie waar je je nu rot om voelt.


Toen realiseerde ik me plotseling: ‘’Als ik geloof dat ik altijd een keus heb over hoe ik me voel, waarom zou ik er dan ooit voor kiezen om me slecht te voelen?’’ Het antwoord op die vraag leek zo stom en voor de hand liggend dat ik erom moest lachen. Natuurlijk zou ik er niet bewust voor kiezen om mezelf rot te voelen. Ik ging slapen hopende dat ik deze gedachte niet zou vergeten.


De volgende ochtend besloot ik na een week rusten voorzichtig weer een stukje te gaan hardlopen. Alles leek goed te gaan, tot plotseling de pijn in één keer terug was en mijn hele rug weer strak stond van de spanning. Terug naar huis strompelend begonnen direct de negatieve gedachten te stromen. ‘’Dit meen je niet! Dit zet me zeker een maand terug in mijn training! Hoe moet dat dit weekend als we zouden gaan kamperen?’’ Ik voelde me boos en teleurgesteld.


Toen kwam het inzicht van de avond ervoor terug en stelde ik mezelf de vraag: ‘’Ondanks dat ik het ‘recht’ heb om mezelf boos en teleurgesteld te voelen over deze situatie, wil ik dat?’’ Weer moest ik lachen. Op dat moment koos ik heel bewust om me niet langer rot te willen voelen en ging op zoek naar een andere betekenis die ik aan mijn situatie kon geven.


‘’ Niks in het leven heeft enige betekenis, behalve de betekenis die wij eraan geven. ‘’


Ik besloot dat deze terugval een cadeau was. Dat ik hierdoor mijn inzicht van de avond ervoor hopelijk nooit meer zou vergeten en daarmee mezelf en anderen een heleboel leed in de toekomst zou besparen.


Leren om een positieve betekenis te geven aan uitdagende situaties geeft je meer controle en een veel rijker leven. Nou snap ik heel goed dat mijn rugpijn te verwaarlozen is met de problemen waar anderen dagelijks mee te maken hebben, maar het principe blijft hetzelfde. Dus, de volgende keer dat je je boos, gefrustreerd of verdrietig voelt, stel jezelf dan de vraag: wil ik dit?



98 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page